კინო კინოში მაყურებლისთვის ყოველთვის საინტერესოა, მით უფრო, როცა მთავარი პერსონაჟი თავად რეჟისორია, როცა რეალობა და ილუზია მჭიდროდ არის ერთმანეთთან გადაჯაჭვული, ერთმანეთს ხსნის და უფრო ღრმად გვახედებს პერსონაჟის სულის სიღრმეებში, ვიდრე ეს სიტყვას შეუძლია. სწორედ ასეთი შემთხვევაა ალეკო ცაბაძის ფილმი, „კიაროსკურო“ (2025). ფილმი ყოველგვარი პროლოგის გარეშე იწყება. მაყურებელი უსიამოვნო ოჯახური სცენის მოწმე ხდება პატარა ბიჭის, დედამისისა […]

როდესაც ფილმის პირველწყარო ლიტერატურაა, თანაც სულ ახალი და ძალიან პოპულარული, ბუნებრივია, ვერ აცდები შედარებებს და შემიძლია თავიდანვე ვთქვა, ამ შედარებისას ელენე ნავერიანის ფილმი, „შაშვი, შაშვი, მაყვალი“ (2023) წაგებული არ გამოდის. სიმართლე ვთქვა, არ ვარ თამთა მელაშვილის რომანის თავგადაკლული მოტრფიალე. ბევრი რამ მასში ზედმეტად გათვლილი, აქტუალური ტენდენციებისა და მოდური მოსაზრებების ილუსტრაციად მეჩვენა. თუმცა როცა მისი ეკრანიზების