The reason why cinema is a unique art is that it can combine several different fields into one whole form, which include literature, art, music, theatre and visual arts. In this respect, Lali Kiknavelidze’s “Kakhetian Train” (2019) is one of the most accurate examples of how different mediums not replace each other but continue and enrich. This film combines Pirosmani’s art with the literary source and the unique capabilities of cinema. Not only does it convey a human’s pain and regret but demonstrates how art can ...

Abkhazia and the topics of displacement are very common in Georgian cinema. After the 1992-1993 conflict, many people lost their homes, families were separated from each other and thousands of people were forced to settle in other places. This history is still important for Georgian cinema. Directors often return to this topic and show people's pain, loneliness and disappointment from different angles and directors will always have something new to say as long as this conflict exists. Apart from pain, films with similar topics often highlight resilience, mutual assistance and the strength that can save a person in difficult times. That is the reason why films about Abkhazia and displacement...

The depiction of loneliness in cinema is well-adapted and the ways of expressing it are diverse. Directors try to convey characters’ feelings in various ways, since such topics are often successful at international film festivals. Some directors manage to do this particularly subtly, expressing inner loneliness gently, others less deeply, although almost all works have the power to give the viewer the opportunity to think. Especially appreciated are those directors who tenderly present the emotional difficulties of a person's inner state in a way that loneliness does not turn into just a spectacle but becomes a bridge between the viewer and the character. Bakur Bakuradze's film, "Snow In My Yard" (2025) observes two people’s inner ...

Tato Kotetishvili’s full-length film, “Holy Electricity” (2024), which is both a feature and a documentary creates a hybrid cinema. This is not an overly decorated, artificially sophisticated or scripted work. On the contrary, the director takes a very simple and seemingly everyday story, which is the reason why the film ultimately turns out to be natural and human. It begins with the scene of Gonga’s father’s funeral. The camera calmly follows traditional Georgian customs without excessive drama. Here Kotetishvili’s main approach is visible – cinema ...

Modern Georgian cinema often explores a person’s the inner loneliness, pain and invisible traumas. This tendency is especially noticeable among young directors. They boldly try to convey emotional topics with small budgets, through narratives based on personal stories. Tazo Narimanidze's film, “Winter Blues” (2021), belongs to this type. By focusing on psychological drama, it attempts to convey a modern person’s inner crisis on the screen. This is a film about loss, ...

1960-იანი წლების ქართული კინო, თენგიზ აბულაძის, ოთარ იოსელიანის ან ელდარ შენგელაიას ფილმები, სავსე იყო ადამიანურობით, ირონიითა და პოეტურობით. თანამედროვე ქართული კინო, განსაკუთრებით ბოლო ათწლეულებში, ხშირად უტრიალებს ერთსა და იმავე თემას, გამუდმებით ბრუნდება სიცარიელესა და უიმედობაში. მაშინდელ ფილმებშიც უშვებდნენ გმირები შეცდომებს, მაგრამ ფილმების ნარატივში ყოველთვის არსებობდა სინათლე და რწმენა, რომ სიკეთე სადღაც მაინც არსებობს. დღეს კი,

ნიკო ლორთქიფანიძის „ტრაგედია უგმიროთ“ ქართული ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე შემზარავი და მტკივნეული ნაწარმოებია, ადამიანური თავმოყვარეობის, სინდისისა და სიღარიბის გარდაუვალი დაპირისპირების ამბავი. რევაზ ნასიძის ამავე სახელწოდების ფილმი (2024) ამ თემას ახალ ცხოვრებას სძენს, ფერებსა და მოძრაობას ანიჭებს. ლიტერატურული ტექსტი გარდაიქმნება კინემატოგრაფიულ ტრაგედიად, სადაც მთავარი პერსონაჟი არა ადამიანი, არამედ ადამიანურობის თანდათანობით დაშლა და სინდისის დაკარგვის პროცესია. რეჟისორი არ

გვანცა მეფარიშვილის მოკლემეტრაჟიანი ფსიქოლოგიური ფილმი, „ნომერი 26” (2021) მოგვითხრობს ამბავს არა მხოლოდ ფიზიკურ ტრაგედიაზე, არამედ ადამიანურ გაურკვევლობაზე, რომელიც დანაშაულის ჩადენის შემდეგ ჩნდება სინდისსა და დუმილში. აქ არ არის გამოხატული ბოროტება ისე, როგორც კლასიკურ ფილმებშია. მთავარი აქ შეკითხვებია – როგორ იქცევა ადამიანი შიშის დროს? როდემდე დაიმალება სიმართლე? სათხილამურო კურორტზე მომხდარი ტრაგედია ახალგაზრდა მწვრთნელის, ნიკას (30 წლის)

ფილმების უმეტესობა ომს აჩვენებს ხმაურით, მოქმედებით, დაპირისპირებით, მაგრამ არსებობს სხვა გზაც – ნელი, ჩუმი, ნივთებზე დაფუძნებული. ნინო გოგუას დოკუმენტური ფილმი „ნივთები“ (2017) ამ განსხვავებული ენის წარმომადგენელია. იგი საუბრობს საგნებით, წარსულის არქივითა და დუმილით. ეს არ არის მხოლოდ დევნილობის ქრონიკა, ეს არის კინემატოგრაფიული მცდელობა, აღადგინოს სახლის იდეა იმ სივრცეში, სადაც სახლი აღარ არსებობს, მაგრამ საგნები ჯერ

Time seems to stand still in the silent depths of the mountains, and every second feels like a century. Somewhere beyond the nine mountains, people’s lives are no longer subject to the modern rhythm. They live the way heroes in fairy tales do: in silence, rituals and mystery. Levan Tutberidze’s film “Beyond the Nine Mountains” (“The Village”, 2015) takes us on a journey through this very space, to a Georgia where reality is blurred by mythology and every shot is filled with invisible significance.