There are realities which are so familiar and daily that their injustice becomes unnoticed. We are no longer surprised by a woman who spends the whole day in the kitchen, does everything for her guests and only she stays alone with the leftovers on the table in the end. We are no longer surprised by men who sit at the table light-heartedly, drink wine, propose toasts, and forget the existence of that one who prepared ...

წარმოიდგინეთ, მაცივარს გამოაღებთ და იქ განთავსებული ნათურა სიცარიელის გარდა არაფერს ანათებს. ყოველი დღის საღამოს მოკანკალე ხელზე ხურდებს ითვლი, რომ პური იყიდო. უმეტესი ჩვენგანისთვის ეს რეალობა მხოლოდ წარმოსახვაში არსებობს. ვინ იცის, ზოგს, ალბათ, ამის წარმოდგენაც არ შეეძლოს. პარალელურად კი არსებობს სოციალური კლასი, რომელიც იმდენად დაჩაგრულია, თავიანთ პრობლემებს ჩვენ ყოველდღიურ წუწუნზე გაცვლიდნენ. სიღარიბე ხშირად სტატისტიკურ მონაცემად, სოციალურ

იცვლება დრო, ეპოქა, ადამიანის შეგნება და ხშირ შემთხვევაში მენტალიტეტიც, მაგრამ ის ხასიათი თუ თვისებები, რომლებიც მას კაცობრიობის გაჩენიდანვე დაჰყვა, უცვლელი რჩება. ზოგი იბადება თავმოყვარე ინდივიდად, ზოგი კი მონური, მლიქვნელური ბუნებით. ასეთი ადამიანები მზად არიან, პირადი კეთილდღეობის საფასურად სულიერად ისე დაეცნენ, რომ ყოველგვარი ადამიანური ღირსება დაკარგონ. მსგავსი ტიპაჟის მქონე პერსონები მუდმივად იტანჯებიან იმაზე ფიქრით, თუ როგორ

Sometimes, loneliness is most acutely felt when we are with another person. Physical proximity does not equate to connection; two bodies may exist side by side, yet an unbridgeable distance remains between them. In such a state, words lose their meaning: when truly seeing and hearing one another becomes impossible, a person gradually loses touch with himself as well. Seldom does human withstand this soundless emptiness. One desperately tries to find something to restore, even only temporarily...

თანამედროვე ქართული კინო ბოლო წლებში სულ უფრო ხშირად ცდილობს მაყურებელს არა მხოლოდ საინტერესო ამბავი მოუყვეს, არამედ დააფიქროს კიდეც. ამ ფილმებში ხშირად მთავარი მოქმედება კი არა, არამედ გარემო და ადამიანის შინაგანი სამყაროა. სწორედ ასეთ რეჟისორებს შორისაა ალექსანდრე კობერიძე, რომლის ფილმები განსხვავდება ტრადიციული სიუჟეტური კინოსგან. მისი ნამუშევრები ნელი ტემპით, პოეტური კადრებითა და განსაკუთრებული ატმოსფეროთი გამოირჩევა. კობერიძე არ

ყველაფერს ამქვეყნად, როგორც ჯოხს, ორი ბოლო აქვს: ადამიანის სიცოცხლეც ამ ორ უხილავ წერტილს – დასაწყისსა და დასასრულს შორის მოქცეული გზაა. გზა, რომელსაც ადამიანი ირჩევს და გადამწყვეტი ხდება. ამ მარადიულობას ისიც მოწმობს, რომ ხელოვანები კვლავ და კვლავ უბრუნდებიან ამ ამოუწურავ თემას – ცდილობენ იგი ახლებურად გააზრებული დაგვანახონ და ხელახლა დაგვაფიქრონ. ნინო ბასილიას ფილმებს ყოველთვის დიდი ინტერესით

კინემატოგრაფი ძალიან ფართო და მრავალფეროვანი სფეროა. თითქმის ყველა თემაზე არსებობს ფილმი: სიყვარულზე, ომზე, მარტოობაზე, ადამიანის შინაგან კრიზისზე, მაგრამ სიკვდილი მაინც რჩება ერთ-ერთ ყველაზე რთულ და იშვიათად განხილვად თემად, ისეთივე რთულად, როგორც სინამდვილეში არის. ალბათ, იმიტომ, რომ სიკვდილი ადამიანისთვის ყოველთვის რაღაც შეუცნობელთან ასოცირდება. სწორედ ამიტომ, როცა ფილმი ამ თემას ეხება, ის ან ზედმეტად დრამატულია ან ზედმეტად

People go blind when it comes to their own wrongdoing. It is always easy to see the mistake of others’ but almost impossible to see one’s own. It is not difficult for them to sacrifice someone else if they can maintain their own well-being in return. They slowly get used to the pangs of conscience, then they even forget about them. Eventually, they get so used to this situation that they never consider themselves guilty again, they blame everyone else for their problems and that is when real blindness begins.

მისტიკური გარემო კოცონთან, ტყეში… ასაკოვანი ქალი თვალდახუჭული კითხულობს „ვეფხისტყაოსანს“. მას მსმენელიც ერთი ჰყავს – ისიც ქალი, ახალგაზრდა, საოცარი გარეგნობის, თავდაბურული. თითქოს უდროობაში  გარინდებულები მინდობიან სიტყვების მაგიას… ეს ნებისმიერი ეპოქა შეიძლება იყოს – რუსთაველის ხანიდან დაწყებული დღემდე. ამგვარი სცენით იწყება ერეკლე ინაშვილის დოკუმენტური ფილმი „რუსთაველის ქვეყანა“ (2023). ქალი, რომელიც ფილმში „ვეფხიტყაოსანს“ კითხულობს, ამ პოემის ზეპირად მცოდნეა,