Human life is nothing but a constant expectation of something. It is a wait for the weekend, summer, new year, to start over, when a new job will appear, when you will find the love of your life, when you will go on a cherished journey, when all your dreams will come true, and it is from this wait that we exist till the next wait although the hardest ...

ნოსტალგია არის ერთ-ერთი ყველაზე ემოციური და თბილი განცდა, რამაც შეიძლება ყველა  ყოფითი პრობლემა რამდენიმე ხნით გვერდზე გადაგადებინოს და ტკბილ-მწარე მოგონებებში ჩაგძიროს. წარსულში განცდილი შეგრძნებები და „კადრები“ ერთიანად ამოტივტივდება ხოლმე რეტრო სიმღერის მოსმენისას, სადღაც რომელიმე ძველი ქუჩის კუთხეში, სახლის კედლებისა თუ აივნების ხილვისას, ვისიმე ხმის ინტონაციის გაგონებისას, განსაკუთრებით კი, ნაცნობი ან ერთ დროს ძალიან ცნობილ ადამიანებთან

თანამედროვეობაში ერთ-ერთ საკამათო საკითხს ადამიანის არსი და ბუნება წარმოადგენს – არის თუ არა ინდივიდი სულიერი არსება, თუ მისი ცხოვრება მხოლოდ ბიოლოგიურ და სოციალურ არსებობამდე დაიყვანება? ხოლო თუ ადამიანი მართლაც სულის მქონე არსებაა, ჩნდება კიდევ ერთი კითხვა: არსებობს თუ არა ინდივიდებს შორის სულიერი კავშირები? არსებობს თუ არა უხილავი ძალა, აუხსნელი ფაქტორი, რომელიც ადამიანებს ერთმანეთთან აკავშირებს? სწორედ

რა არის ადამიანის ცხოვრება თანამედროვე სამყაროში თუ არა ფუტლიარით აღსავსე ურთიერთობები და ნოსტალგიითა და სევდით გაჯერებული ტრფიალი დიდებული წარსულის მიმართ, თუმცა მაინც რაში მდგომარეობს წარსულის „დიდებულება“ ან რატომ იყო ბავშვობა უფრო ტკბილი, ვიდრე დღევანდელობა?! ნია ჟვანიას სტუდენტური ფილმი, „გადახვევა“ (2023) სწორედ ამ თემებს ეხება, მსუბუქი და სახასიათო ესთეტიკით, რომელიც, ერთ შეხედვით, კომერციული ჟანრის კინოს მოგვაგონებს

თანამედროვე სტუდენტურ კინოში ხშირად ვხვდებით მცდელობას, ხელოვანმა უარი თქვას ტრადიციულ თხრობაზე და მაყურებელს არა კონკრეტული ამბავი, არამედ სუფთა ემოციური მდგომარეობა მიაწოდოს. ასეთი ნამუშევრები, ძირითადად, დუმილზეა დაშენებული, სადაც სიტყვა ზედმეტია და აზრის ფორმირება მხოლოდ ვიზუალური პლასტიკით, გარემოზე დაკვირვებითა და სიმბოლური ნიშნების გაცოცხლებით ხდება. ხშირად რთულია გაავლო ზღვარი რეალობასა და მეტაფორას შორის, რადგან რეჟისორი მიზნად ისახავს არა

საზოგადოებრივი აზრი და ოჯახური მენტალიტეტი ყოველთვის იყო, არის და იქნება, მეტნაკლებად, პიროვნების ჩამოყალიბების განმსაზღვრელი ფაქტორი, განსაკუთრებით ისეთ საზოგადოებაში, რომლისათვისაც მნიშვნელოვანია კონსერვატორული ღირებულებებისადმი მიჯაჭვულობა, როგორიც არის ტრადიციული ოჯახური, კულტურული და რელიგიური წესების დაცვა. ასეთ საზოგადოებაში, გარდა იმისა, რომ სკრუპულოზური მიდგომით იცავს ამ წესებს, მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ის, თუ რას იტყვიან მასზე, როგორ შეაფასებენ და განსჯიან მის

Poetic cinema is a cinematic approach and style that focuses on the use of visual aesthetics, emotional resonance and symbolism rather than the rational logic of narrative. It tries to create on screen a feeling that is close to the feeling one gets when reading or listening to poetry, where the content is often conveyed through metaphors and associations rather than a clear plot line. The essence of poetic cinema is that it places image above narrative. It is a cinema where metaphor, allegory, intense symbolism, atmosphere, rhythm and mood play a central role. As a poet, the director uses camera, editing, sound ...

Any documentary or feature film shows a clear incompatibility between individual potential and social reality when it presents the figure of a little boy, a child who grows up in rural poverty and hardship but has a big, unfulfilled dream in his heart. Many young people face this dilemma. Here, aspirations, dreams, and goals confront limited financial and material resources. This social problem is global and shows inequality of opportunities, where the place of birth and economic status decide a person’s future. The main problem lies in the lack of mobility within society in such cases. A person’s dream (be it science, art, or any other aspiration) requires appropriate resources: quality education, technological accessibility and proximity to development centers. Living in poverty itself implies a lack of these fundamental ...

A grandmother is the warmest memory in a person's life. A voice that comes from the past and comforts the future. A person who has known you longer than you have known this world. It is interesting that each grandmother had her own story, each lived their lives differently and became a sweet memory in the end. It is this path that makes a person who they are. In the village of Utsera in Racha region, there is a house with a beautiful yard. A grandmother, a warm, loving and painful adventurer lives here. It is about this woman ...

The unique ability of animation to convey a person’s inner world in a surreal way lies in its complete freedom to ignore all the laws of physics and logic, which feature film can never achieve. This medium becomes a direct window into the subconscious where emotions, fears and thoughts are not only described but also materialized on the screen. Surreal animation allows objects and environments to change shape and content instantly and illogically, thus directly letting the image follow the flow of the character's thoughts. For example, during times of deep anxiety, objects ...