In recent Georgian auteur cinema, we come across more frequently with those directors who say no to classical narrative and build storytelling entirely on visuals. Sopho Berishvili’s short film “Illusion” (2024) is part of this experiment. The film offers minimalism from the very first shots, where there are no dialogues at all and human loneliness is shown in beautiful shots, but to what extent does this silence manage to convey real emotion to the viewer and where is the line between high art and artificially stretched shots? As soon as you start watching, you get the feeling that time has ...

ქართული მოკლემეტრაჟიანი კინო ხშირად ახერხებს იმაზე მეტის თქმას, ვიდრე დიდი ბიუჯეტისა და ხანგრძლივი ქრონომეტრაჟის ფილმები. ზოგჯერ მხოლოდ რამდენიმე წუთია საკმარისი იმისთვის, რომ მაყურებელი ფიქრებში ჩაძირო. ისეთ კითხვებზე დააფიქრო, რომლებზეც პასუხი მარტივად არ არსებობს. სწორედ ასეთია გიორგი უბილავას მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, „გისოსებს მიღმა“ (2023). ეს არ არის უბრალოდ შურისძიებაზე გადაღებული ფილმი. სინამდვილეში, ესაა ამბავი ადამიანებზე, რომლებმაც წლები

როცა ადამიანი სამშობლოს ტოვებს, ხშირად ჰგონია, რომ მხოლოდ ქვეყანას იცვლის, მაგრამ სინამდვილეში ბევრად მეტს კარგავს – ბავშვობას, სიმშვიდეს, საკუთარ გარემოს, ზოგჯერ კი საკუთარ თავსაც. ემიგრაცია მხოლოდ სხვა ქვეყანაში გადასვლა არ არის. ეს არის მუდმივი ბრძოლა გადარჩენისთვის, უცხო გარემოში საკუთარი ადგილის ძებნა და ყოველდღიური მცდელობა, რათა ადამიანმა ღირსება შეინარჩუნოს. განსაკუთრებით რთულია ეს ყველაფერი მაშინ, როდესაც სიღარიბე,

თანამედროვე კინოში სულ უფრო იშვიათად გვხვდება ნამუშევრები, რომლებიც არა მხოლოდ ამბავს ყვებიან, არამედ მაყურებელს რეალურ პრობლემებთან პირისპირ აყენებენ. მევლუდ საბაშვილის ფილმი, „გამყოფი ხაზი“ (2025) სწორედ ასეთ ნამუშევართა რიგს მიეკუთვნება. ის ეხება თემას, რომელიც მტკივნეულია, აქტუალური და ხშირად მიჩქმალული. ოჯახური ძალადობა, როგორც სოციალური და პიროვნული ტრაგედია, აქ არ არის მხოლოდ სიუჟეტური ხაზი, ის არის რეალობა, რომელიც

როცა ქართულ კინოზე ვსაუბრობთ, ხშირად გვახსენდება ძველი, კლასიკური ფილმები, სადაც ყველაფერი გასაგებია, გმირები ცალსახად კეთილები ან ბოროტები არიან და ამბავსაც მკაფიო დასასრული აქვს. მერაბ კოკოჩაშვილის ფილმი, „ტერცო მონდო“ (2024) სულ სხვა ტიპის კინოა. ეს არ არის ფილმი, რომელიც გაგართობს. ეს არის ნამუშევარი, რომელიც ძველ იარებს გახსენებს და გაიძულებს, დაფიქრდე იმაზე, რაც ყველაზე მეტად გტკივა. ფილმი

ქალაქი ხშირად ინახავს იმ ამბებს, რომლებიც მის კედლებში იბადება. ნახევრად აშენებული კორპუსები, დაკიდებული ამწეები, დაუმთავრებელი ბინები – ეს ყველაფერი მხოლოდ ურბანული პეიზაჟის ნაწილი არ არის. ისინი ადამიანების ცხოვრებასაც ასახავენ: მოლოდინს, იმედს, იმედგაცრუებას. სწორედ ამ რეალობას ეხება რუსუდან ჭყონიას ტრაგიკომედია, „ვენეცია“ (2024), რომელიც, ერთი შეხედვით, მხოლოდ საცხოვრებელი კორპუსის დაუსრულებელ მშენებლობაზეა, მაგრამ სინამდვილეში ადამიანის ბუნების, სოციალური ურთიერთობებისა

კინო სწორედ იმიტომაა უნიკალური ხელოვნებაა, რომ მას შეუძლია რამდენიმე განსხვავებული დარგის ერთ მთლიან ფორმაში გაერთიანება. ლალი კიკნაველიძის „კახეთის მატარებელი“ (2019) ამ თვალსაზრისით ერთ-ერთი ყველაზე ზუსტი მაგალითია იმისა, თუ როგორ შეიძლება სხვადასხვა მედიუმმა ერთმანეთი არ ჩაანაცვლოს, არამედ გააგრძელოს და გაამდიდროს. ეს ფილმი აერთიანებს ფიროსმანის მხატვრობის, ლიტერატურული პირველწყაროსა და კინოს უნიკალურ შესაძლებლობებს. ის არამხოლოდ გადმოსცემს ადამიანის ტკივილს

Abkhazia and the topics of displacement are very common in Georgian cinema. After the 1992-1993 conflict, many people lost their homes, families were separated from each other and thousands of people were forced to settle in other places. This history is still important for Georgian cinema. Directors often return to this topic and show people's pain, loneliness and disappointment from different angles and directors will always have something new to say as long as this conflict exists. Apart from pain, films with similar topics often highlight resilience, mutual assistance and the strength that can save a person in difficult times. That is the reason why films about Abkhazia and displacement...

The depiction of loneliness in cinema is well-adapted and the ways of expressing it are diverse. Directors try to convey characters’ feelings in various ways, since such topics are often successful at international film festivals. Some directors manage to do this particularly subtly, expressing inner loneliness gently, others less deeply, although almost all works have the power to give the viewer the opportunity to think. Especially appreciated are those directors who tenderly present the emotional difficulties of a person's inner state in a way that loneliness does not turn into just a spectacle but becomes a bridge between the viewer and the character. Bakur Bakuradze's film, "Snow In My Yard" (2025) observes two people’s inner ...

Tato Kotetishvili’s full-length film, “Holy Electricity” (2024), which is both a feature and a documentary creates a hybrid cinema. This is not an overly decorated, artificially sophisticated or scripted work. On the contrary, the director takes a very simple and seemingly everyday story, which is the reason why the film ultimately turns out to be natural and human. It begins with the scene of Gonga’s father’s funeral. The camera calmly follows traditional Georgian customs without excessive drama. Here Kotetishvili’s main approach is visible – cinema ...