A human is attracted by what is beyond reality, mysterious and inexplicable and he longs for becoming visible, to turn his gaze piercing and see what the “unarmed” eye cannot see. Mankind memory stores a lot of information that is passed down from generation to generation. Memory shapes consciousness. The echo of the past reaches the present and affects modernity. A thinking person equipped ...

ქართული კლასიკა, ეროვნული ლიტერატურა გადატანილი სცენასა და, გამორჩეულად, ეკრანზე – ბუნებრივად იწვევს საზოგადოების ინტერესსა და ყურადღებას იზიდავს. ეს ტრადიცია არ დარღვეულა, როდესაც დათო ჯანელიძემ მიხეილ ჯავახიშვილის „ჯაყოს ხიზნები“ გადაიღო 2009 წელს. ფილმი – რომანის მოტივებზე, თავისი და ვაჟა გიგაშვილის სცენარით. პირველად ქართულ კინოში. დათო ჯანელიძემ ჯაყოს ხიზნების „ხიზნობის“ იდეა, ალეგორიული ფორმით, ადრეც გამოიყენა, „ჯაყოს ხიზნების“

ორი – როგორც ამბობენ – სრული ოჯახი (ცოლ-ქმარი + შვილები) – ზაფხულის დღეების გასატარებლად, შუაგულ ტყეში, ტბისა და ჭაობის სიახლოვეს მდებარე საოჯახო სასტუმროში ერთდროულად სახლდება. განმარტოება გამორიცხულია, რაც, სავარაუდოდ, იყო თითოეულის მიზანი, როდესაც დასასვენებლად, სწორედ ეს, „ცივილიზაციისგან“ იზოლირებული ადგილი და გარემო აირჩიეს. ასეთ პირობებში ვითარდება ვახტანგ ჯაჯანიძის მხატვრული ფილმის, „რეალური არსებები“ (2025) ამბავი. განმარტოება, იზოლირება,

Akhtala. The only peloidotherapy resort in Georgia. 122 kilometers from Tbilisi. According to official reports, after word spread about the healing properties of the mineral-rich mud of volcanic origin in the 18th century, a barrack-type settlement first appeared in the area, which then turned into a village; later, a sanatorium was built there which then became part of the town of Gurjaani. According to a local legend, the origin of the lake is associated with the priest’s meeting with Christ while working in the field on the day of the Transfiguration (one of the greatest holidays of Christian canons). The priest, who violated church law, was punished by God causing the ground to "swallow” him. During the “swallow,” mud began to flow ...

Nothing special or absolutely “nothing” seems to happen in Alexandre Koberidze’s film, “Dry Leaf” (2025). This story has neither a plot nor a classical dramaturgical structure but a solid and clear “internal” outline and an unusual structure. It is unlike anyone else and does not repeat anything “from the outside.” It is light and bright, though involves many problems – personal and universal. Reporter Lisa leaves her parents a farewell letter and...

There is a clear tendency in the contemporary world cinema to search for new forms of fables, myths or fairy tales which are aimed at a “philosophical” assessment of modern society, man’s inner world, the essence of life and its values, as well as issues facing society within the free framework of the genre. The same processes are present in the latest Georgian cinema of last decade. Directors of different generations and radically different in many ways – Levan Koghuashvili with “Random Dates,” Giorgi Ovashvili with “Corn Island” and “Frost and the Little Disciple,” Zaza Khalvashi with “Namme,” Aleksandre Koberidze with “What Do We See When We Look at the Sky” and “Dry Leaf,” Anka Gujabidze with “Temo Re,” Giga Liklikadze with “Pig,...

“Temo Re” (2025), the film by director and photographer Anka Gujabidze attracted viewers and critics’ attention at the Tbilisi and, a bit earlier, Kutaisi international festivals. Its international success began at the Rotterdam 2025 Film Festival, when it was awarded the Tiger Shorts and the Netherlands Film Critics’ Awards for Short Films. These “awards” and prizes have a solid and unmistakable foundations - based on the fact of an unconventional vision, a new film language and style, a different way of presenting a literary text on the screen and the creation of a new artistic reality. Anka Gujabidze combines her two professions in an unconventional way and effortlessly breaks into the space ...

ბოლო წლების ქართულ მხატვრულ და დოკუმენტურ კინოში, არა ერთ სხვა თემასთან ერთად, წარმმართველია ცხოვრებისეული სინამდვილის, პოლიტიკური გარემოებების, სოციალური რეალობის სხვადასხვა ფორმითა და რაკურსში ჩვენება, მათ შორის, იგავის ფარგლებში მოქცევითა და ახალი გამომსახველი საშუალებების ძიებით. თანამედროვე კინოიგავში დარღვეულია ტრადიციული სქემები და კანონები, უარყოფილია სტერეოტიპები; იქმნება განზოგადებული გარემო, სამყაროს რეალურ საზღვრებსა და ასეთ პირობით კავშირში ყველაფერი სიმბოლოებისა

სახელი – ტატო კოტეტიშვილი ქართულ კინოში, პირველად, ხმამაღლა 1987 წელს გაისმა, როდესაც მან (მაშინ ახალგაზრდა რეჟისორმა) პირველი სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი, „ანემია“ გადაიღო. მეორედ კი, სულ ახლახან, 2024 წელს, ასევე ხმამაღლა, ასევე ახალგაზრდა რეჟისორის, ასევე პირველ სრულმეტრაჟიან ფილმთან, „წმინდა ელექტროენერგია“ დაკავშირებით. მეორე პირველის ძმისშვილია, რომელმაც კინოსამყარო, საქართველოშიც და მის გარშემოც (თავის დროზე, ბიძამისივით) ახალ ქართულ კინოსა

პოსტსაბჭოთა პირველ წლებშიც და დღემდეც ქართულ კინოში წარმმართველი გახდა და რჩება ცხოვრებისეული სინამდვილის, პოლიტიკური გარემოებების, სოციალური და ეკონომიკური რეალობისა და, აქედან გამომდინარე, საზოგადოებაში, უმეტეს შემთხვევაში, ახალგაზრდებში, უპერსპექტივობის, ურთიერთობების რღვევის ასახვის ტენდენცია, მშობლებსა და შვილებს, სხვადასხვა ფენისა და თაობის, მრწამსის, ორიენტაციის, ინტერესების მქონეთა შორის დაპირისპირებისა და კონფლიქტის საკითხები და მათზე სხვადასხვა კუთხითა და შეფასების განსხვავებული საზომებით