პოეტური კინო არის კინემატოგრაფიული მიდგომა და სტილი, რომელიც თხრობის რაციონალურ ლოგიკაზე მეტად ვიზუალური ესთეტიკის, ემოციური რეზონანსისა და სიმბოლიზმის გამოყენებაზეა ორიენტირებული. ის ცდილობს, ეკრანზე შექმნას განცდა, რომელიც ახლოსაა პოეზიის კითხვის ან მოსმენის დროს მიღებულ შეგრძნებასთან, სადაც შინაარსი ხშირად მეტაფორებითა და ასოციაციებით გადმოიცემა და არა მკაფიო სიუჟეტური ხაზით. პოეტური კინოს არსი იმაში მდგომარეობს, რომ ის გამოსახულებას ნარატივზე […]

ნებისმიერი დოკუმენტური თუ მხატვრული ფილმი, რომელიც წარმოაჩენს პატარა ბიჭის ფიგურას, ბავშვისას, რომელიც სოფლის სიღარიბესა და სიდუხჭირეში იზრდება, მაგრამ გულში დიდი, აუხდენელი ოცნება აქვს, გვიჩვენებს ინდივიდუალური პოტენციალისა და სოციალური რეალობის მკაფიო შეუთავსებლობას ერთმანეთთან. ამ დილემის წინაშე დგას უამრავი ახალგაზრდა. აქ მისწრაფებები, ოცნებები და მიზნები უპირისპირდება შეზღუდულ ფინანსურ მატერიალურ რესურსებს. ეს სოციალური პრობლემა გლობალურია და აჩვენებს შესაძლებლობების

ბებია ადამიანის ცხოვრებაში ყველაზე თბილი მოგონებაა. ხმა, რომელიც წარსულიდან მოდის და მომავალსაც ამშვიდებს. ადამიანი, რომელიც იმაზე დიდი ხანია გიცნობს, ვიდრე შენ იცნობ ამ სამყაროს. საინტერესოა, რომ თითოეულ ბებიას თავისი ისტორია ჰქონდა, ყველამ სხვადასხვანაირად განვლო ცხოვრება და ბოლოს ყველა გახდა ტკბილი მოგონება. სწორედ ეს გზა აქცევს თითოეულ ადამიანს ისეთად, როგორიც არის.  რაჭაში, სოფელ უწერაში არის სახლი,

The unique ability of animation to convey a person’s inner world in a surreal way lies in its complete freedom to ignore all the laws of physics and logic, which feature film can never achieve. This medium becomes a direct window into the subconscious where emotions, fears and thoughts are not only described but also materialized on the screen. Surreal animation allows objects and environments to change shape and content instantly and illogically, thus directly letting the image follow the flow of the character's thoughts. For example, during times of deep anxiety, objects ...

Society is often harmful as a systematic, uniform, rigid structure because it kills people’ s opportunity even in their childhood to express their free innate inner nature and accustoms them to obey imposed strict rules, to combine predetermined roles, teaches them who they should be, what they should love and how to live their short lives. Vazha-Pshavela wrote: “A person is born free. Look at a child how freely he acts when he can move, he touches everything that his eye and ear can reach; he moves his arms and legs when his mother puts him in the cradle and puts bands on his hands. Only the thought ...

Tskaltubo balneological spa resort has been one of the most distinguished resorts for years with its diverse and unique sanatoriums and has treated many diseased people. These buildings lost their original function after the Abkhazian war and became a shelter for war-torn, suffering and sad displaced people. Although they could no longer fulfill their original, healing function, a good deed once again took up residence within their walls. These monumental, already mystical buildings served many displaced people for almost 30 years. Director Giorgi Kvelidze’s documentary film, “On the Way Home” (2024), tells t...

A person often becomes a victim of his own thoughts and obsessions. Our nature is not stable enough to be free to tolerate conditions that are unpleasant for him. Frequently, simple things play on our nerves so much that we are surprised how a person can endure great pressure and pain in life, when the smallest details drive him crazy?! Or, in general, should a person be able to endure all this when we can be symbiotic creatures and help each other although it has never been so easy and might not ever be. Everyday life, routine, problems still manage to affect mental health and shake our psyche. Shota Meskhadze's student film, “Common Wall” (2020) explores...

A particularly important place in a person’s life is full of those emotions that most often are killed within themselves – be it envy, regret, doubt or something else. At the same time, they are precisely such intense emotions that allow a person to see his own actions from a broader, more generalized perspective and then find himself facing a dilemma. Split personality, the struggle with his own identity and just the study of the foundations of man have been issues around which cinema has revolved since time immemorial. Examples of this are Bergman’s dreamlike “Persona” ...

თანამედროვე ქართული კინო, მიუხედავად იმისა, რომ თემატური მრავალფეროვნებითა და თანადროულ სოციალურ პროცესებზე რეაგირებით გამოირჩევა, კვლავაც აქტიურად განაგრძობს გასული საუკუნის მნიშვნელოვანი ტკივილიანი ამბების რეპრეზენტირებას. ეს, ალბათ, იმითაც აიხსნება, რომ თემები, რომლებიც, ერთი შეხედვით, თითქოსდა წარსულს ჩაბარდა, გარკვეულწილად, დღევანდელობასთან მაინც ასოცირდება. ვინ წარმოიდგენდა, რომ 21-ე საუკუნის 20-იანი წლების საქართველოს ბედი ისე წარიმართებოდა, რომ სიტყვები „რეპრესია“, „ტერორი,“ „დიქტატურა“

თანამედროვე ქართული კინო ხშირად ქვეყანაში აქტუალური სოციალური პრობლემების ანარეკლს წარმოადგენს. ერთ-ერთი ასეთი ნამუშევარი გვიხატავს მტკივნეულ ესკიზს იმის შესახებ, თუ როგორ ცდილობს ადამიანი, გააცნოს თავისი სამყარო უცხო სტუმარს, მაშინ როცა თავად ამ სამყაროსგან გაქცევაზე ოცნებობს. ფილმი იწყება უმარტივესი სიტუაციით, აეროპორტში დახვედრით, თუმცა ერთი დაკარგული სავიზიტო ბარათი მთელ მოქმედებას კომიკური და დრამატული გაუგებრობის პლატფორმად აქცევს. ეს არის