საოცარია, რომ რამდენი ადამიანიც არსებობს – არსებობს ზუსტად იმდენი ამბავი და სწორედ ესაა კინოც. არაფერი ასევდიანებს ადამიანს ისე, როგორც ეკრანზე დანახული რეალობა, რომელიც მთელ თავის სიმძიმესთან ერთად, ცხოვრების ხიდჩატეხილობაზე გიყვება და თან მოტივაციასაც გაძლევს. მსგავს ნამუშევრებს ყოველთვის დაჰკრავს რაღაც განსხვავებული ხიბლი და განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე სტუდენტურ ფილმს ეხება. „ჩემი ფესვები მტოვებენ“ (2025) ანი მამაიაშვილისა […]

პატიება ხშირად ყველაზე მარტივია, ხშირად კი ყველაზე ძნელი, თუკი საქმე ოჯახის წევრს ეხება. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც კომუნიკაცია თითქმის არ არსებობს და ყოველგვარი ემოცია – ბრაზი თუ წყენა სადღაც ერთი ადამიანის გულში თავს იყრის და გროვდება. უთქმელობა ძალიან დიდ პიროვნულ კრიზისსა და კატასტროფას იწვევს, რომელიც შემდგომში სხვადასხვა სახით ვლინდება და, სამწუხაროა, რომ მსგავს შემთხვევაში ადამიანი თვითგვემისაკენ

ყოველი ჩვენთაგანი ცხოვრებაში ერთხელ მაინც ხდება დიდი უსამართლობის მსხვერპლი, რომელიც ნებისმიერი ბიძგით შეიძლება იყოს განპირობებული და სწორედ ამ დროს გავდივართ ბეწვის ხიდზე, რომელსაც ან გადავლახავთ ან ვერ გადავლახავთ. ადამიანის ზნეობა და ჰუმანურობა სწორედ ამ უსამართლობასთან გამკლავებაში იკვეთება – შენ ან გადარჩები, ან არა, ან დაგიპყრობს რევანშის წყურვილი ან, ისევ და ისევ, ვერა. რასაკვირველია, ძალიან ძნელია

ყოველდღიურ ცხოვრებაში ადამიანები ხშირად ფიქრობენ, რომ წასვლა გამოსავალი არ არის, რომ გაქცევას მხოლოდ სუსტები ირჩევენ. ერთი შეხედვით, თითქოს ამას თავისი ახსნა აქვს – ვიღაც ყოველთვის ქადაგებს, რომ უნდა იყო ძლიერი, გაუმკლავდე ყველანაირ სირთულეს ისე, როგორც დავითი გოლიათს, მაგრამ სინამდვილეში, ცხოვრების სუფთა ფურცლიდან დაწყებასაც იმდენივე გამბედაობა სჭირდება, რამხელაც გზის გაგრძელებას.  ესკეიპიზმი, რომელიც მსგავს ასპექტებზე ხმამაღლა საუბრობს

ივანე ბეგიაშვილის სტუდენტური ფილმი, „დიალოგი ტბის პირას“ (2022), რომელიც გადაღებულია რიუნოსკე აკუტაგავას მოთხრობის – „დიალოგი წყვდიადში“ მოტივების მიხედვით, უფრო საინტერესოს ხდის მის ყურების პროცესს. მიუხედავად ამისა, დასასრულისას რჩება შეგრძნება, რომ ფილმს რაღაც აკლია და რომ თითქოს რეჟისორმა განზრახ დატოვა მაყურებელი ამ უჩვეულო პოზიციაში. ეს აჩენს კითხვას – წარმოდგენილი ამბავი რეალურია თუ ძლიერად შეფუთული ილუზიაა?  პირველივე

ხშირად, როდესაც სიცოცხლის უსაშველო, გადახლართულ რითმში ხარ ჩართული, ძნელია შენს ირგვლივ რეალობას ნამდვილად ჩახედო თვალებში. ცხოვრება იმდენად გაუგებარია, რომ თითქმის შეუძლებელია გაჩერდე და გვერდიდან შეხედო საკუთარ გზაზე მიმავალ თავს. სამწუხაროა, რომ ჩვენთვისავე მნიშვნელოვან რაღაცეებს სწორედ მაშინ ვაანალიზებთ, როდესაც ჭეშმარიტი დასასრული ახლოსაა და ბედნიერია ის ადამიანი, რომელიც გრძნობს, რომ არაფერს არ ნანობს. ეს ცხოვრებისეული ტრაგედია და