What would you sacrifice for the person you love? It's an interesting and very philosophical question. All of us, the civilized citizens of modern society, avoid this question. We might even not have an answer to it or we are afraid to answer it at all. We try to control ourselves with a beautiful smile and a neatly tied tie but what happens when the socio-economic curtain no longer covers our inner reality? What will we do when we are compelled to survive? Toma Atanelishvili's student film, "The Price of Kindness" (2021) puts this question. At first glance, it seems banal, but it is very relevant. Subsequently, this is where...

ქალაქი ხშირად ინახავს იმ ამბებს, რომლებიც მის კედლებში იბადება. ნახევრად აშენებული კორპუსები, დაკიდებული ამწეები, დაუმთავრებელი ბინები – ეს ყველაფერი მხოლოდ ურბანული პეიზაჟის ნაწილი არ არის. ისინი ადამიანების ცხოვრებასაც ასახავენ: მოლოდინს, იმედს, იმედგაცრუებას. სწორედ ამ რეალობას ეხება რუსუდან ჭყონიას ტრაგიკომედია, „ვენეცია“ (2024), რომელიც, ერთი შეხედვით, მხოლოდ საცხოვრებელი კორპუსის დაუსრულებელ მშენებლობაზეა, მაგრამ სინამდვილეში ადამიანის ბუნების, სოციალური ურთიერთობებისა

დიდი ხანია, რაც საქართველოს სახელით ქართული წარმოების ფილმი არ გასულა „ოსკარის“ ნომინაციაში. უახლესი წარსულის წარმატება კი მხოლოდ გიორგი ოვაშვილის „სიმინდის კუნძულის“ მოხვედრა არის მოკლე სიაში, რითაც მთავრდება თანამედროვე ქართული კინოს „წარმატება“ ჰოლივუდში. 2025 წელს საქართველოს სახელით გიორგი სიხარულიძის ფილმი, „პანოპტიკონი“ გაუშვეს, იმის იმედით, რომ ეს პროექტი მონუსხავდა ამერიკელებს.  კინოსურათში მოქმედება აბიტურიენტ სანდროს ირგვლივ მიმდინარეობს, რომლის

გულგრილობა დანაშაულია, ყველაფერი კი რაც მის შემდეგ მოდის, სასჯელი. ადამიანები იბრძვიან ვიღაცის ან რაღაცის წინააღმდეგ და როცა რამდენჯერმე მაინც მარცხდებიან, დანებებას იწყებენ. ისინი ეგუებიან იმ ყოფას, რომელშიც ცხოვრობენ, მოჩვენებითი ბედნიერებით აგრძელებენ არსებობას. ყველაფრის მიზეზი და მთავარი პრობლემა ადამიანის შემგუებლობითი მდგომარეობაა. მას შეუძლია ყველაფერთან ადაპტირდეს, მცირედითაც კი დაკმაყოფილდეს, ოღონდ აღარ დამარცხდეს. სამყარო საშიში ადგილია საცხოვრებლად არა

კინო სწორედ იმიტომაა უნიკალური ხელოვნებაა, რომ მას შეუძლია რამდენიმე განსხვავებული დარგის ერთ მთლიან ფორმაში გაერთიანება. ლალი კიკნაველიძის „კახეთის მატარებელი“ (2019) ამ თვალსაზრისით ერთ-ერთი ყველაზე ზუსტი მაგალითია იმისა, თუ როგორ შეიძლება სხვადასხვა მედიუმმა ერთმანეთი არ ჩაანაცვლოს, არამედ გააგრძელოს და გაამდიდროს. ეს ფილმი აერთიანებს ფიროსმანის მხატვრობის, ლიტერატურული პირველწყაროსა და კინოს უნიკალურ შესაძლებლობებს. ის არამხოლოდ გადმოსცემს ადამიანის ტკივილს

“Have you ever had a bird fly from your hand? Have you ever felt that lightness? That’s the thing… My grandfather shared it with me. I still remember that flying up. I felt such happiness, that…. it seemed that I was also soaring into the sky. At such a time, you feel the whole of your body the movement of your soul…the motion...

სამხრეთის ქვეყნებისთვის თოვლი იშვიათი და ცოტა მისტიკური მოვლენაა, მათ შორის საქართველოსთვისაც. ის თითქოს დროს აჩერებს და ამ გაჩერებულ დროში ადამიანებს სამყაროსგან განცალკავებისა და მარტოობის განცდა ეუფლება.  ბაკურ ბაკურაძის ფილმში, „თოვლი ჩემს ეზოში“ (2024) მძიმე და სველი ფიფქებით თოვს. თოვლი მოდის და დროსთან ერთად გმირების „გაჩერებული“ ცხოვრების მოწმეებად აქცევს მაყურებელს. მთავარი გმირი ლევანია (ლევან გოგოლაძე), ოდესღაც

Poetic cinema is a cinematic approach and style that focuses on the use of visual aesthetics, emotional resonance and symbolism rather than the rational logic of narrative. It tries to create on screen a feeling that is close to the feeling one gets when reading or listening to poetry, where the content is often conveyed through metaphors and associations rather than a clear plot line. The essence of poetic cinema is that it places image above narrative. It is a cinema where metaphor, allegory, intense symbolism, atmosphere, rhythm and mood play a central role. As a poet, the director uses camera, editing, sound ...

Abkhazia and the topics of displacement are very common in Georgian cinema. After the 1992-1993 conflict, many people lost their homes, families were separated from each other and thousands of people were forced to settle in other places. This history is still important for Georgian cinema. Directors often return to this topic and show people's pain, loneliness and disappointment from different angles and directors will always have something new to say as long as this conflict exists. Apart from pain, films with similar topics often highlight resilience, mutual assistance and the strength that can save a person in difficult times. That is the reason why films about Abkhazia and displacement...