ზოგჯერ ყველაზე მტკივნეულად მარტოობას მაშინ ვგრძნობთ, როდესაც სხვა ადამიანთან ერთად ვართ. ფიზიკური სიახლოვე ჯერ კიდევ არ ნიშნავს კავშირს – შეიძლება ორი სხეული ერთმანეთის გვერდით არსებობდეს და მათ შორის მაინც გადაულახავი მანძილი იდგეს. ამგვარ მდგომარეობაში სიტყვებიც კარგავს თავის მნიშვნელობას: როცა ერთმანეთის დანახვა და მოსმენა შეუძლებელი ხდება, ადამიანი თანდათან საკუთარ თავთანაც კარგავს კავშირს. ამ უხმო სიცარიელეს ადამიანი იშვიათად უძლებს. ის სასოწარკვეთილი ცდილობს იპოვოს რაღაც, რაც ამ გაწყვეტილ კავშირს დროებით მაინც აღადგენს – იქნება ეს ილუზია, ნარკოტიკი თუ სხვა ადამიანი. ნარკოტიკი რეალობისგან გაქცევის, ტკივილის გაყუჩებისა და ილუზორული სიმშვიდის პოვნის სუროგატად იქცევა, თუმცა ის, რაც თავდაპირველად ხსნად გვეჩვენება, საბოლოოდ კიდევ უფრო ღრმა დამოკიდებულებისა და იზოლაციის ჭაობში გვძირავს. არსებობს დამოკიდებულების ბევრად უფრო მძიმე, ანატომიური ფორმაც: როდესაც ნარკოტიკი ნივთიერება კი არა, მეორე ადამიანია, როდესაც ვიღაცის არსებობა იმდენად აკვიატებული ხდება, რომ მის გარეშე საკუთარი არსებობაც აბსურდად გეჩვენება. ასეთ დროს მეორე ადამიანი ერთდროულად გვევლინება ჟანგბადადაც და იმ „პოლიეთილენის აპკადაც“, რომლის გარეშეც სუნთქვა შეუძლებელია და რომელიც, ამავდროულად, ნელ-ნელა გგუდავს. სწორედ ამ ტრაგიკულ წინააღმდეგობაზე აგებს რეჟისორი მარი მანაგაძე სტუდენტურ ფილმს, „მანია“ (2026), სადაც სიყვარულს, დამოკიდებულებასა და ალიენაციას შორის ბარიერი საბოლოოდ ქრება. ნარატივი თავიდანვე უჩვეულო სტრუქტურას გვთავაზობს: მთავარი გმირი, მანია, უკვე გარდაცვლილია, ხოლო მთელი თხრობა უსასრულო, ჩახვეულ ციკლს წააგავს. ცარიელი, არაფრისმომცველი გარემო ამძაფრებს ყველა ემოციას, ეს არ არის უბრალოდ სტერილური სივრცე, არამედ ბნელი, მორალურად და ფსიქოლოგიურად დამძიმებული ატმოსფეროა. პერსონაჟთა ურთიერთობა სიტყვების ნაცვლად სხეულის პლასტიკით, მზერითა და მუნჯი საგნებით გამოიხატება. ამ უსიცოცხლობას კიდევ უფრო აღრმავებს სახეებზე აფარებული თიხის გაქვავებული ნიღბები – ყოველგვარი ნაკვთის გარეშე, რაც იდენტობისა და სულის საბოლოო წაშლას უსვამს ხაზს. „მანიას“ პირველივე კადრი მაყურებელს ემოციური ოვერდოზის ზღვარზე აყენებს. „პოლიეთილენის აპკით“ დაფარული, უსახო გოგონას სხეული იმ გაგუდვისა და ჩაკეტილობის ვიზუალურ მეტაფორად გვევლინება, რომელიც ფილმს ძარღვად გასდევს. აპკი ერთდროულად ფარავს, გამოყოფს და ახშობს…ამ უსახო სივრცეში ჩნდება საკუთარი არსებობის დამტკიცების მოულოდნელი, […]

თანამედროვე ქართული კინო ბოლო წლებში სულ უფრო ხშირად ცდილობს მაყურებელს არა მხოლოდ საინტერესო ამბავი მოუყვეს, არამედ დააფიქროს კიდეც. ამ ფილმებში ხშირად მთავარი მოქმედება კი არა, არამედ გარემო და ადამიანის შინაგანი სამყაროა. სწორედ ასეთ რეჟისორებს შორისაა ალექსანდრე კობერიძე, რომლის ფილმები განსხვავდება ტრადიციული სიუჟეტური კინოსგან. მისი ნამუშევრები ნელი ტემპით, პოეტური კადრებითა და განსაკუთრებული ატმოსფეროთი გამოირჩევა. კობერიძე არ

ყველაფერს ამქვეყნად, როგორც ჯოხს, ორი ბოლო აქვს: ადამიანის სიცოცხლეც ამ ორ უხილავ წერტილს – დასაწყისსა და დასასრულს შორის მოქცეული გზაა. გზა, რომელსაც ადამიანი ირჩევს და გადამწყვეტი ხდება. ამ მარადიულობას ისიც მოწმობს, რომ ხელოვანები კვლავ და კვლავ უბრუნდებიან ამ ამოუწურავ თემას – ცდილობენ იგი ახლებურად გააზრებული დაგვანახონ და ხელახლა დაგვაფიქრონ. ნინო ბასილიას ფილმებს ყოველთვის დიდი ინტერესით

კინემატოგრაფი ძალიან ფართო და მრავალფეროვანი სფეროა. თითქმის ყველა თემაზე არსებობს ფილმი: სიყვარულზე, ომზე, მარტოობაზე, ადამიანის შინაგან კრიზისზე, მაგრამ სიკვდილი მაინც რჩება ერთ-ერთ ყველაზე რთულ და იშვიათად განხილვად თემად, ისეთივე რთულად, როგორც სინამდვილეში არის. ალბათ, იმიტომ, რომ სიკვდილი ადამიანისთვის ყოველთვის რაღაც შეუცნობელთან ასოცირდება. სწორედ ამიტომ, როცა ფილმი ამ თემას ეხება, ის ან ზედმეტად დრამატულია ან ზედმეტად

People go blind when it comes to their own wrongdoing. It is always easy to see the mistake of others’ but almost impossible to see one’s own. It is not difficult for them to sacrifice someone else if they can maintain their own well-being in return. They slowly get used to the pangs of conscience, then they even forget about them. Eventually, they get so used to this situation that they never consider themselves guilty again, they blame everyone else for their problems and that is when real blindness begins.

მისტიკური გარემო კოცონთან, ტყეში… ასაკოვანი ქალი თვალდახუჭული კითხულობს „ვეფხისტყაოსანს“. მას მსმენელიც ერთი ჰყავს – ისიც ქალი, ახალგაზრდა, საოცარი გარეგნობის, თავდაბურული. თითქოს უდროობაში  გარინდებულები მინდობიან სიტყვების მაგიას… ეს ნებისმიერი ეპოქა შეიძლება იყოს – რუსთაველის ხანიდან დაწყებული დღემდე. ამგვარი სცენით იწყება ერეკლე ინაშვილის დოკუმენტური ფილმი „რუსთაველის ქვეყანა“ (2023). ქალი, რომელიც ფილმში „ვეფხიტყაოსანს“ კითხულობს, ამ პოემის ზეპირად მცოდნეა,

„პატარა პრინცის“ ზღაპარი იმდენად ცვლიდა ადამიანების წარმოდგენას განზომილებით არსებულ მოცემულობებს შორის, რომ არცოდნის სიმძიმესა და ტრაგიკულ შედეგებს სამიზნეც კი არ ჰყავდა. უფრო იოლად თუ გავყვებით ამ ამბავს, პატარა პრინცის სიმშვიდით მოსილმა ცოდნამ ადამიანებისა და ცოცხალი არსებების შესახებ ყველაზე სასოწარკვეთილი დაუცველი შიშების წიაღში გაიარა და თითქოს გააქრო ისინი, როდესაც ეკზიუპერის ზღაპარმა ჰპოვა ადამიანებისკენ გზა. ამ ზღაპრის

ბოლო პერიოდის ქართულ საავტორო კინოში სულ უფრო ხშირად ვხვდებით რეჟისორებს, რომლებიც უარს ამბობენ კლასიკურ ნარატივზე და ამბის თხრობას მთლიანად ვიზუალზე  აგებენ. სწორედ ამ ექსპერიმენტის ნაწილია სოფო ბერიშვილის მოკლემეტრაჟიანი ნამუშევარი, „ილუზია“ (2024). ფილმი პირველივე კადრებიდან გვთავაზობს მინიმალიზმს, სადაც დიალოგები საერთოდ არ  არის და ადამიანური მარტოობა ლამაზი კადრებითაა ნაჩვენები, თუმცა რამდენად ახერხებს ეს  სიჩუმე მაყურებლამდე ნამდვილი ემოციის