თანამედროვე ქართული კინო ბოლო წლებში სულ უფრო ხშირად ცდილობს მაყურებელს არა მხოლოდ საინტერესო ამბავი მოუყვეს, არამედ დააფიქროს კიდეც. ამ ფილმებში ხშირად მთავარი მოქმედება კი არა, არამედ გარემო და ადამიანის შინაგანი სამყაროა. სწორედ ასეთ რეჟისორებს შორისაა ალექსანდრე კობერიძე, რომლის ფილმები განსხვავდება ტრადიციული სიუჟეტური კინოსგან. მისი ნამუშევრები ნელი ტემპით, პოეტური კადრებითა და განსაკუთრებული ატმოსფეროთი გამოირჩევა. კობერიძე არ

ყველაფერს ამქვეყნად, როგორც ჯოხს, ორი ბოლო აქვს: ადამიანის სიცოცხლეც ამ ორ უხილავ წერტილს – დასაწყისსა და დასასრულს შორის მოქცეული გზაა. გზა, რომელსაც ადამიანი ირჩევს და გადამწყვეტი ხდება. ამ მარადიულობას ისიც მოწმობს, რომ ხელოვანები კვლავ და კვლავ უბრუნდებიან ამ ამოუწურავ თემას – ცდილობენ იგი ახლებურად გააზრებული დაგვანახონ და ხელახლა დაგვაფიქრონ. ნინო ბასილიას ფილმებს ყოველთვის დიდი ინტერესით

კინემატოგრაფი ძალიან ფართო და მრავალფეროვანი სფეროა. თითქმის ყველა თემაზე არსებობს ფილმი: სიყვარულზე, ომზე, მარტოობაზე, ადამიანის შინაგან კრიზისზე, მაგრამ სიკვდილი მაინც რჩება ერთ-ერთ ყველაზე რთულ და იშვიათად განხილვად თემად, ისეთივე რთულად, როგორც სინამდვილეში არის. ალბათ, იმიტომ, რომ სიკვდილი ადამიანისთვის ყოველთვის რაღაც შეუცნობელთან ასოცირდება. სწორედ ამიტომ, როცა ფილმი ამ თემას ეხება, ის ან ზედმეტად დრამატულია ან ზედმეტად

ადამიანები ბრმავდებიან მაშინ, როცა საქმე საკუთარ დანაშაულს ეხება. სხვისი შეცდომის დანახვა ყოველთვის ადვილია, საკუთარის კი – თითქმის შეუძლებელი. არ უჭირთ სხვისი გაწირვა, თუ ამის სანაცვლოდ პირად კეთილდღეობას შეინარჩუნებენ. სინდისის ქენჯნას ნელ-ნელა ეგუებიან, მერე ივიწყებენ კიდეც. ბოლოს იმდენად ეჩვევიან ამ მდგომარეობას, რომ დამნაშავედ თავს აღარასოდეს მიიჩნევენ, ყველა პრობლემას სხვას აბრალებენ და სწორედ მაშინ იწყება ნამდვილი სიბრმავე.

მისტიკური გარემო კოცონთან, ტყეში… ასაკოვანი ქალი თვალდახუჭული კითხულობს „ვეფხისტყაოსანს“. მას მსმენელიც ერთი ჰყავს – ისიც ქალი, ახალგაზრდა, საოცარი გარეგნობის, თავდაბურული. თითქოს უდროობაში  გარინდებულები მინდობიან სიტყვების მაგიას… ეს ნებისმიერი ეპოქა შეიძლება იყოს – რუსთაველის ხანიდან დაწყებული დღემდე. ამგვარი სცენით იწყება ერეკლე ინაშვილის დოკუმენტური ფილმი „რუსთაველის ქვეყანა“ (2023). ქალი, რომელიც ფილმში „ვეფხიტყაოსანს“ კითხულობს, ამ პოემის ზეპირად მცოდნეა,

„პატარა პრინცის“ ზღაპარი იმდენად ცვლიდა ადამიანების წარმოდგენას განზომილებით არსებულ მოცემულობებს შორის, რომ არცოდნის სიმძიმესა და ტრაგიკულ შედეგებს სამიზნეც კი არ ჰყავდა. უფრო იოლად თუ გავყვებით ამ ამბავს, პატარა პრინცის სიმშვიდით მოსილმა ცოდნამ ადამიანებისა და ცოცხალი არსებების შესახებ ყველაზე სასოწარკვეთილი დაუცველი შიშების წიაღში გაიარა და თითქოს გააქრო ისინი, როდესაც ეკზიუპერის ზღაპარმა ჰპოვა ადამიანებისკენ გზა. ამ ზღაპრის

ბოლო პერიოდის ქართულ საავტორო კინოში სულ უფრო ხშირად ვხვდებით რეჟისორებს, რომლებიც უარს ამბობენ კლასიკურ ნარატივზე და ამბის თხრობას მთლიანად ვიზუალზე  აგებენ. სწორედ ამ ექსპერიმენტის ნაწილია სოფო ბერიშვილის მოკლემეტრაჟიანი ნამუშევარი, „ილუზია“ (2024). ფილმი პირველივე კადრებიდან გვთავაზობს მინიმალიზმს, სადაც დიალოგები საერთოდ არ  არის და ადამიანური მარტოობა ლამაზი კადრებითაა ნაჩვენები, თუმცა რამდენად ახერხებს ეს  სიჩუმე მაყურებლამდე ნამდვილი ემოციის

საოცარია, რომ რამდენი ადამიანიც არსებობს – არსებობს ზუსტად იმდენი ამბავი და სწორედ ესაა კინოც. არაფერი ასევდიანებს ადამიანს ისე, როგორც ეკრანზე დანახული რეალობა, რომელიც მთელ თავის სიმძიმესთან ერთად, ცხოვრების ხიდჩატეხილობაზე გიყვება და თან მოტივაციასაც გაძლევს. მსგავს ნამუშევრებს ყოველთვის დაჰკრავს რაღაც განსხვავებული ხიბლი და განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე სტუდენტურ ფილმს ეხება. „ჩემი ფესვები მტოვებენ“ (2025) ანი მამაიაშვილისა