We often encounter an artist’s attempt in modern student cinema, when he tries to say no to traditional storyline and present the viewer not with a particular story but with a pure emotional state. Such works are mainly built on silence, where words are superfluous and thought is formed only through visual plasticity, observation of the environment and the revival of symbolic signs. It is often difficult to draw the line between reality and metaphor since the director does not aim at building a logical chain but to awaken those primal ...

ყოველი ჩვენთაგანი ცხოვრებაში ერთხელ მაინც ხდება დიდი უსამართლობის მსხვერპლი, რომელიც ნებისმიერი ბიძგით შეიძლება იყოს განპირობებული და სწორედ ამ დროს გავდივართ ბეწვის ხიდზე, რომელსაც ან გადავლახავთ ან ვერ გადავლახავთ. ადამიანის ზნეობა და ჰუმანურობა სწორედ ამ უსამართლობასთან გამკლავებაში იკვეთება – შენ ან გადარჩები, ან არა, ან დაგიპყრობს რევანშის წყურვილი ან, ისევ და ისევ, ვერა. რასაკვირველია, ძალიან ძნელია

ოჯახი ხშირად აღიქმება, როგორც უსაფრთხო, ყველაზე დაცული სივრცე – ადგილი, სადაც ნდობა უპირობოა და სიყვარული ყველაფერს ამარცხებს. თუმცა რეალობა ბევრად უფრო რთულია. არსებობს მომენტები, როცა ყველაზე ახლობელ ადამიანებსაც შორის ჩნდება გაუცხოება, როცა წარსულის ტკივილი და დაუმთავრებელი კონფლიქტები, გაუგებრობები და ერთ დროს ბოლომდე გამოუხატავი ემოციები, ნდობას ანგრევს. ასეთ დროს ოჯახი შეიძლება იქცეს სივრცედ, სადაც სიყვარული შიშთან

საინტერესო და მეტად ფილოსოფიური შეკითხვაა, რაზე წახვიდოდი საყვარელი ადამიანისთვის? თანამედროვე საზოგადოების ყველა კულტურული მოქალაქე ვარიდებთ ამ კითხვას თავს. ალბათ, არც გვაქვს ამაზე პასუხი ან საერთოდაც გვეშინია ვუპასუხოთ. მაქსიმალურად ვცდილობთ თავი დავიჭიროთ ლამაზი ღიმილითა და კოხტად შეკრული ჰალსტუხით; მაგრამ რა ხდება მაშინ, როცა სოციალურ-ეკომონიკური ფარდა ჩვენს შინაგან რეალობას აღარ ფარავს? რას გავაკეთებთ, როცა იძულებულნი ვართ რომ

Poetic cinema is a cinematic approach and style that focuses on the use of visual aesthetics, emotional resonance and symbolism rather than the rational logic of narrative. It tries to create on screen a feeling that is close to the feeling one gets when reading or listening to poetry, where the content is often conveyed through metaphors and associations rather than a clear plot line. The essence of poetic cinema is that it places image above narrative. It is a cinema where metaphor, allegory, intense symbolism, atmosphere, rhythm and mood play a central role. As a poet, the director uses camera, editing, sound ...

Any documentary or feature film shows a clear incompatibility between individual potential and social reality when it presents the figure of a little boy, a child who grows up in rural poverty and hardship but has a big, unfulfilled dream in his heart. Many young people face this dilemma. Here, aspirations, dreams, and goals confront limited financial and material resources. This social problem is global and shows inequality of opportunities, where the place of birth and economic status decide a person’s future. The main problem lies in the lack of mobility within society in such cases. A person’s dream (be it science, art, or any other aspiration) requires appropriate resources: quality education, technological accessibility and proximity to development centers. Living in poverty itself implies a lack of these fundamental ...

ბობ დილანი 1960-იანი წლების გარდამავალ პერიოდში, როდესაც ახალ და ძველ თაობას შორის დაშორება ყველაზე მეტად გამოიკვეთა, ახალგაზრდობის „ხმად“ მოგვევლინა. მისი სიმღერა „დროები, ისინი იცვლებიან“ ერთგვარ მანიფესტად იქცა ჰიპურ რევოლუციას ჩამორჩენილი უფროსი თაობის მისამართით. ომის შემდგომი ახალგაზრდობის ფრუსტრაციისა და არსებული რეალობის პრობლემების „მიკროფონად“ ეს მინესოტელი პატარა კაცი აირჩიეს. ინდუსტრიალიზაცია, ომები, მასკულტურა – ქაოსსა და გაურკვევლობაში ამყოფებდა

There are pains that time cannot heal. They only disappear in silence, turn pale and stick like needles into people's bodies from time to time. Similarly do collective traumas as well, hidden from us from generation to generation, completely devoid of emotions. Do many people remember the catastrophe of forced displacement, Muhajirism, which took with it the fate, future and happiness of thousands of people? However, there will always be people who cannot escape these traumas, who will live with this pain and take it upon themselves, dragging these tragedies on their backs. How do the pains of the past control ...

A grandmother is the warmest memory in a person's life. A voice that comes from the past and comforts the future. A person who has known you longer than you have known this world. It is interesting that each grandmother had her own story, each lived their lives differently and became a sweet memory in the end. It is this path that makes a person who they are. In the village of Utsera in Racha region, there is a house with a beautiful yard. A grandmother, a warm, loving and painful adventurer lives here. It is about this woman ...

The unique ability of animation to convey a person’s inner world in a surreal way lies in its complete freedom to ignore all the laws of physics and logic, which feature film can never achieve. This medium becomes a direct window into the subconscious where emotions, fears and thoughts are not only described but also materialized on the screen. Surreal animation allows objects and environments to change shape and content instantly and illogically, thus directly letting the image follow the flow of the character's thoughts. For example, during times of deep anxiety, objects ...