People are lonely. They are born, grow up and still cannot find their place in the world. They suffer from an existential crisis and leave this world often not knowing what love is. They build their happiness on someone else's misfortune and they are not happy themselves in the end. Some people love someone else's other half, openly or secretly and try to destroy their family. It is not always the woman's fault in this story. Men also make ...

როცა ქართულ კინოზე ვსაუბრობთ, ხშირად გვახსენდება ძველი, კლასიკური ფილმები, სადაც ყველაფერი გასაგებია, გმირები ცალსახად კეთილები ან ბოროტები არიან და ამბავსაც მკაფიო დასასრული აქვს. მერაბ კოკოჩაშვილის ფილმი, „ტერცო მონდო“ (2024) სულ სხვა ტიპის კინოა. ეს არ არის ფილმი, რომელიც გაგართობს. ეს არის ნამუშევარი, რომელიც ძველ იარებს გახსენებს და გაიძულებს, დაფიქრდე იმაზე, რაც ყველაზე მეტად გტკივა. ფილმი

ოჯახი ხშირად აღიქმება, როგორც უსაფრთხო, ყველაზე დაცული სივრცე – ადგილი, სადაც ნდობა უპირობოა და სიყვარული ყველაფერს ამარცხებს. თუმცა რეალობა ბევრად უფრო რთულია. არსებობს მომენტები, როცა ყველაზე ახლობელ ადამიანებსაც შორის ჩნდება გაუცხოება, როცა წარსულის ტკივილი და დაუმთავრებელი კონფლიქტები, გაუგებრობები და ერთ დროს ბოლომდე გამოუხატავი ემოციები, ნდობას ანგრევს. ასეთ დროს ოჯახი შეიძლება იქცეს სივრცედ, სადაც სიყვარული შიშთან

საზოგადოებრივი აზრი და ოჯახური მენტალიტეტი ყოველთვის იყო, არის და იქნება, მეტნაკლებად, პიროვნების ჩამოყალიბების განმსაზღვრელი ფაქტორი, განსაკუთრებით ისეთ საზოგადოებაში, რომლისათვისაც მნიშვნელოვანია კონსერვატორული ღირებულებებისადმი მიჯაჭვულობა, როგორიც არის ტრადიციული ოჯახური, კულტურული და რელიგიური წესების დაცვა. ასეთ საზოგადოებაში, გარდა იმისა, რომ სკრუპულოზური მიდგომით იცავს ამ წესებს, მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ის, თუ რას იტყვიან მასზე, როგორ შეაფასებენ და განსჯიან მის

საინტერესო და მეტად ფილოსოფიური შეკითხვაა, რაზე წახვიდოდი საყვარელი ადამიანისთვის? თანამედროვე საზოგადოების ყველა კულტურული მოქალაქე ვარიდებთ ამ კითხვას თავს. ალბათ, არც გვაქვს ამაზე პასუხი ან საერთოდაც გვეშინია ვუპასუხოთ. მაქსიმალურად ვცდილობთ თავი დავიჭიროთ ლამაზი ღიმილითა და კოხტად შეკრული ჰალსტუხით; მაგრამ რა ხდება მაშინ, როცა სოციალურ-ეკომონიკური ფარდა ჩვენს შინაგან რეალობას აღარ ფარავს? რას გავაკეთებთ, როცა იძულებულნი ვართ რომ

ქალაქი ხშირად ინახავს იმ ამბებს, რომლებიც მის კედლებში იბადება. ნახევრად აშენებული კორპუსები, დაკიდებული ამწეები, დაუმთავრებელი ბინები – ეს ყველაფერი მხოლოდ ურბანული პეიზაჟის ნაწილი არ არის. ისინი ადამიანების ცხოვრებასაც ასახავენ: მოლოდინს, იმედს, იმედგაცრუებას. სწორედ ამ რეალობას ეხება რუსუდან ჭყონიას ტრაგიკომედია, „ვენეცია“ (2024), რომელიც, ერთი შეხედვით, მხოლოდ საცხოვრებელი კორპუსის დაუსრულებელ მშენებლობაზეა, მაგრამ სინამდვილეში ადამიანის ბუნების, სოციალური ურთიერთობებისა

დიდი ხანია, რაც საქართველოს სახელით ქართული წარმოების ფილმი არ გასულა „ოსკარის“ ნომინაციაში. უახლესი წარსულის წარმატება კი მხოლოდ გიორგი ოვაშვილის „სიმინდის კუნძულის“ მოხვედრა არის მოკლე სიაში, რითაც მთავრდება თანამედროვე ქართული კინოს „წარმატება“ ჰოლივუდში. 2025 წელს საქართველოს სახელით გიორგი სიხარულიძის ფილმი, „პანოპტიკონი“ გაუშვეს, იმის იმედით, რომ ეს პროექტი მონუსხავდა ამერიკელებს.  კინოსურათში მოქმედება აბიტურიენტ სანდროს ირგვლივ მიმდინარეობს, რომლის

გულგრილობა დანაშაულია, ყველაფერი კი რაც მის შემდეგ მოდის, სასჯელი. ადამიანები იბრძვიან ვიღაცის ან რაღაცის წინააღმდეგ და როცა რამდენჯერმე მაინც მარცხდებიან, დანებებას იწყებენ. ისინი ეგუებიან იმ ყოფას, რომელშიც ცხოვრობენ, მოჩვენებითი ბედნიერებით აგრძელებენ არსებობას. ყველაფრის მიზეზი და მთავარი პრობლემა ადამიანის შემგუებლობითი მდგომარეობაა. მას შეუძლია ყველაფერთან ადაპტირდეს, მცირედითაც კი დაკმაყოფილდეს, ოღონდ აღარ დამარცხდეს. სამყარო საშიში ადგილია საცხოვრებლად არა

კინო სწორედ იმიტომაა უნიკალური ხელოვნებაა, რომ მას შეუძლია რამდენიმე განსხვავებული დარგის ერთ მთლიან ფორმაში გაერთიანება. ლალი კიკნაველიძის „კახეთის მატარებელი“ (2019) ამ თვალსაზრისით ერთ-ერთი ყველაზე ზუსტი მაგალითია იმისა, თუ როგორ შეიძლება სხვადასხვა მედიუმმა ერთმანეთი არ ჩაანაცვლოს, არამედ გააგრძელოს და გაამდიდროს. ეს ფილმი აერთიანებს ფიროსმანის მხატვრობის, ლიტერატურული პირველწყაროსა და კინოს უნიკალურ შესაძლებლობებს. ის არამხოლოდ გადმოსცემს ადამიანის ტკივილს